Wielu chrześcijan twierdzi, że wierzy w Boże miłosierdzie, ale prawda jest taka, że tak naprawdę wcale tak nie jest. W rzeczywistości miłosierdzie, którego oczekują od Boga, jest dokładnym przeciwieństwem tego miłosierdzia, które Bóg zaoferował.

Na jakiej podstawie tak twierdzę?

Większość chrześcijan nie wierzy w Boże miłosierdzie, ponieważ większość wierzy w jakąś formę zbawienia poprzez uczynki.

Tak jest z katolikami.

I z prawosławnymi.

I metodystami.

Dotyczy to również większości prezbiterian, anglikanów i zielonoświątkowców.

I niestety, dotyczy to nawet wielu baptystów i Braci Plymuckich¹.

Większość z nich wierzy w taką czy inną formę zbawienia przez uczynki. Nie żeby tak to nazywali. I nie, żeby to było tak oczywiste.

Mam na myśli to, że nie wszyscy z nich głoszą, że zostaniesz zbawiony, jeśli tylko będziesz przejawiał w swoim życiu większość dobrych uczynków – 51% dobrych w przeciwieństwie do 49% złych.

Nie, nie, nie. Zbawienie przez uczynki, jak się powszechnie naucza, jest o wiele bardziej subtelne niż to.

Zamiast tego zazwyczaj wierzą, że jeśli bardzo się postarasz, aby być w gruncie rzeczy dobrym, Bóg będzie miłosierny, przeoczy twoje wady i zbawi cię. Powszechnie mówi się: „Zrób, co w twojej mocy, a Bóg zajmie się resztą.”

Kiedy ich pytam: „Czy naprawdę myślisz, że jesteś wystarczająco dobry, by pójść do nieba?”. Zwykle odpowiadają: „Cóż, mam nadzieję, że Bóg się nade mną zlituje, okaże mi miłosierdzie”.

Innymi słowy, mają na myśli: „Mam nadzieję, że Bóg zobaczy, że zrobiłem wszystko, co w mojej mocy, i chociaż miałem złe dni, to i tak mnie zrozumie i zbawi.”

Oto problem z tego rodzaju „nadzieją”. Nie jest ona biblijna. Mają nadzieję na miłosierdzie, którego Bóg nigdy nie obiecał. W rzeczywistości mają nadzieję na inne miłosierdzie niż to, które Bóg rzeczywiście obiecał.

Posłuchajcie, co Paweł miał do powiedzenia na temat podstawy Bożego miłosierdzia,

Nie z uczynków sprawiedliwości, które my spełniliśmy, ale według swego miłosierdzia zbawił nas przez obmycie odrodzenia i odnowienie Ducha Świętego; (List do Tytusa 3:5)

Czy zauważyłeś to?

Miłosierdzie Boga jest przeciwstawione naszym uczynkom.

Paweł mówi, że nie jesteśmy zbawieni przez sprawiedliwe uczynki, a wykonywanie dobrych uczynków nie jest powodem, dla którego Bóg okazuje nam miłosierdzie. Nasze uczynki i Boże miłosierdzie nie uzupełniają się wzajemnie, tak jakby Boże miłosierdzie rekompensowało to, czego brakuje naszym uczynkom. Bóg nie patrzy na twoje uczynki i nie decyduje się na okazanie ci miłosierdzia. Przeciwnie, Bóg okazuje ci miłosierdzie, nie opierając go w ogóle na twoich uczynkach!

Tym właśnie jest Boże miłosierdzie… zbawieniem bez uczynków!

Tak więc twierdzimy, że człowiek zostaje usprawiedliwiony przez wiarę, bez uczynków prawa. (List do Rzymian 3:28)

Bóg jest miłosierny.

Nie ma co do tego wątpliwości.

Jego miłosierdzie jest większe, niż ktokolwiek z nas może sobie wyobrazić.

Jednak ja i ty nie możemy mówić Bogu, w jaki sposób ma nam okazywać miłosierdzie. To jest Jego decyzja. To On ustala warunki, a nie my. Nie powinniśmy po prostu wymyślać własnych warunków tego, jak Bóg będzie miłosierny, i [potem] pokładać w tym naszą nadzieję. Powinniśmy raczej pokładać naszą nadzieję w tym, co Bóg rzeczywiście obiecał uczynić, a nie w tym, co mamy nadzieję, że uczyni.

A w jaki sposób postanowił okazać miłosierdzie?

Przez Chrystusa.

I przez wiarę.

Bóg postanowił okazać miłosierdzie, zbawiając wierzących na podstawie ich wiary w Chrystusa, niezależnie od ich uczynków.

Tak właśnie wygląda Boże miłosierdzie.

„Zrób wszystko, co w twojej mocy, a Bóg zrobi resztę” to nic innego jak świątobliwe oszustwo – ludzka tradycja i pobożne myślenie udające wiarę.

Nie wierz w to.

Zamiast tego miejcie nadzieję i wierzcie w to, co obiecał Jezus: „Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne” (Ewangelia Jana 3:36).

To jest miłosierdzie, które obiecał Bóg.