Czy Biblia podkreśla wieczność zbawienia? Kiedy ludzie Starego i Nowego Testamentu myśleli o zbawieniu, czy „życie wieczne” było nowym czy rdzennym pojęciem? Czy jest to coś, w co wierzyli, że Bóg im to zapewni?
Aby odpowiedzieć na te pytania, rozważmy księgę Rodzaju rozdziały 1 do 3.
Znasz tą historię.
Wiesz, że Bóg stworzył Adama i Ewę i umieścił ich w ogrodzie Eden.
Oto jest pytanie: Gdyby Adam i Ewa nie zgrzeszyli, co by się stało? Czy zestarzeliby się i umarli? Czy też żyliby wiecznie z Bogiem?
Myślę, że żyliby wiecznie, nieprawdaż? Taki był pierwotny projekt Boga dla człowieka.
Nie [chcę przez] to [powiedzieć], że Adam i Ewa byli nieśmiertelni.
Być nieśmiertelnym oznacza nie być w stanie umrzeć. Skoro Adam i Ewa umarli, to znaczy, że było to dla nich możliwe. Dlatego Bóg ostrzegł ich przed zjedzeniem zakazanego owocu. To przyniosłoby śmierć.
I nie jest tak też, że Adam i Ewa posiadali życie wieczne.
Biblijne pojęcie życia wiecznego jest „ pełniejsze” aniżeli tylko posiadanie niekończącej się egzystencji. Posiadać życie wieczne to posiadanie Bożego rodzaju życia, obejmującego duchowe odrodzenie (Jana 3:3, 6)1 i uczestnictwo w boskiej naturze (2 Piotra 1:4). To nie ten rodzaj życia, jakie posiadali Adam i Ewa, zanim zgrzeszyli. Ale jest to rodzaj życia, którego potrzebowali po upadku. Jednakże niekończące się istnienie jest z pewnością ważną częścią posiadania życia wiecznego.
Tak więc w księdze Rodzaju 1-3, na samym początku historii ludzkości i Pisma Świętego, coś ważnego zostało utracone – życie na zawsze z Bogiem.
Czyż nie jest to wielka tragedia upadku?
I czyż historia zbawienia, począwszy od księgi Rodzaju, nie polega na powrocie do tego pierwotnego planu?
Historia odkupienia stara się odpowiedzieć na pytanie – co zrobi Bóg? Jak Bóg może przywrócić to, co zostało utracone?
W jaki sposób człowiek może żyć wiecznie z Bogiem?
Ci z nas, którzy są zwolennikami ruchu [teologii] Darmowej Łaski, wiedzą, że jest tylko jedna odpowiedź na to: uwierz w Jezusa, aby otrzymać życie wieczne.
Jeżeli uwierzysz w Jezusa w celu otrzymania życia wiecznego, to masz to życie [już teraz] jako obecną własność (Ewangelia Jana 3:16). Jeśli nie wierzysz, już jesteś potępiony (Ewangelia Jana 3:18).
Kiedy Jezus ewangelizował, mówiąc ludziom, żeby w Niego uwierzyli w celu otrzymania życia wiecznego, obiecując, że wierzący „nigdy nie umrą” (Jana 11:25-26), nie mówił nowym, obcym językiem. Nie mówił o nowym temacie, o którym nikt nigdy nie myślał ani odnośnie którego nikt nigdy nie posiadał jakiejkolwiek nadziei.
Kiedy Jezus mówił o życiu wiecznym, mówił językiem zawartym w Księdze Rodzaju 1-3.
